Gile-mard | Hassan Rajab Nejad's online diary گيله‌مرد | يادداشت‌های حسن رجب‌نژاد

July 20, 2002

بى خيالش داداش ...!!!! آقا

بى خيالش داداش ...!!!!

آقا رضا با من قرار ميگذارد كه صبح زود -- ساعت شش -- با هم به ديدن مزرعه اى برويم كه دو ساعتى با شهر مان فاصله دارد .
آقا رضا دوست دارد اين مزرعه را بخرد و به پرورش اسب بپردازد . مرا واسطه كرده است كه بخاطر آشنايى ام با صاحب مزرعه ، با او بر سر قيمتش چك و چانه بزنم !
راستش من اهل چك و چانه زدن هاى آنچنانى نيستم اما آقا رضا از ميان همه ى پيغمبران " جرجيس " را بر گزيده است .
فردا صبح ، ساعت پنج از خواب بيدار ميشوم ، سر و صورتى صفا ميدهم ،فرصت صبحانه خوردن پيدا نميكنم ، اما ، شال و كلاه ميكنم و راه مى افتم .
ساعت هنوز شش صبح نشده است كه خودم را به مغازه ى آقا رضا ميرسانم ، مغازه بسته است ، جلوى مغازه مى نشينم و به انتظار ميمانم ، ساعت شش و نيم ميشود از آقا رضا خبرى نيست ، ساعت هفت ميشود آقا رضا پيدايش نيست ، ساعت هفت و نيم ميشود آقا رضا تشريف فرما نميشود ! .
به خانه اش زنگ مى زنم ، آقا رضا از خواب بيدار ميشود و گوشى را بر ميدارد و با صدايى خواب آلود ميگويد : ا....لو ...ا...لو ....
ميگويم : آقا رضا ، شما ساعت تان گويا با ساعت گرينويچ ميزان است ! دفعه ى ديگر وقتى با من قرار گذاشتيد لطفا ساعت تان را به وقت محلى ميزان كنيد .!!
آقا رضا معذرتى مى خواهد و مى گويد : بى خيالش داداش ! يك روز ديگر ميرويم !!
.................

2-- حسين آقا به ده هزار دلار پول احتياج پيدا ميكند . آنچنان به اين پول نياز دارد كه حاضر است هر قدر كه بخواهند به اين عبدالله شر خر هاى امريكايى نزول بدهد .دوست قديمى اش ممد آقا از راه ميرسد و يك چك ده هزار دلارى به حسين آقا ميدهد و راهش را ميكشد و ميرود .
طفلكى ممد آقا ، خودش هزار و يك جور گرفتارى دارد ، مدتى است كه كاسبى اش چندان روبراه نيست و به دست انداز افتاده است ، اما ممد آقا همچنان دستى گشاده و دلى گشاده تر دارد و به اين و آن كمك ميكند .
حسين آقا وعده ميدهد كه اين پول را حداكثر تا دو ماه ديگر پس بدهد ، اين را هم ميداند كه ممد آقا اين پول را از بانك گرفته است وبايد هر ماه پايش نزول بدهد .....
حالا دو سال از اين قضيه ميگذرد ، ممد آقا همچنان نزول ميدهد و حسين آقا توى دلش به ريش ممد آقا مى خندد و ميگويد : بى خيالش داداش ...!!!
...................

3-- آقاى محمودى ، يك سوپر ماركت كوچولو ، در يكى از شهرك هاى شمال كاليفرنيا دارد . نان و پنير و دوغ و دوشاب و خوردنى جات و نوشيدنى جات ميفروشد . كاسبى اش بدك نيست ، بالاخره چرخ زندگى اش را مى چرخاند .
يك سال پيش از ادا ره ى ماليات ، نامه اى براى آقاى محمودى مى آيد و ياد آورى ميكند كه آقاى محمودى ميبايد دويست و چهل دلار بابت فروش مشروبات الكلى ماليات بدهد .
آقاى محمودى نامه را مى خواند و سه چهار تا فحش نثار عمو سام ميكند و نامه را پاره ميكند و توى سطل آشغال مى اندازد . بعدش با خودش ميگويد : پدر سوخته ها ! چه مالياتى ؟ چه پشمى ؟ چه كشكى ؟ بى خيالش !!!
ماه بعد ، نامه ى ديگرى براى آقاى محمودى ميآيد و توضيح ميدهد كه : چون شما مبلغ دويست و چهل دلار ماليات خود را نپرداخته ايد ، اكنون بايد مجموعا چهار صد و چهل دلار بابت اصل بدهى و سود و جريمه ى آن بپردازيد .
آقاى محمودى دوباره جوشى ميشود و بجاى اينكه تلفن را بردارد و با اداره ى ماليات صحبت بكند و قال قضيه را بكند ، سه چها ر تا فحش ديگر نثار امريكا و دولت امريكا ميكند و نامه را پاره ميكند و توى سطل آشغال مى اندازد !
چهار پنج ماه ميگذرد ، از اداره ى ماليات خبرى نميشود ، آقاى محمودى خيال ميكند كه لابد ماليات چى هاى امريكايى ، بدهى آقاى محمودى را فراموش كرده اند ! اما دوباره سر و كله ى يك نامه ى سفارشى پيدا ميشود .
آقاى محمودى نامه را مى خواند و دوباره جوشى ميشود و هر چه فحش چاروادارى بلد است به امريكا و امريكايى ها ميدهد ، بعدش هم نامه را پاره ميكند و توى ظرف آشغال مى اندازد .
چند ماهى ديگر ميگذرد ، دوباره يك نامه ى سفارشى دو قبضه براى آقاى محمودى ميآيد . در اين نامه به آقاى محمودى ياد آورى ميشود كه بدهى ايشان اكنون به چهارده هزار و ششصد و نود و هفت دلار و يازده سنت رسيده است !
آقاى محمودى ، نامه را خوانده و نخوانده پاره ميكند و پدر و مادر و جد و آبا عمو سام را در قبر مى لرزاند !

يك ماه ميگذرد ، آقاى محمودى توى مغازه اش نشسته است و دارد نوشابه ى خنكى ميل ميفرمايد ، سه چهار نفر با حكم دادستانى از راه ميرسند و مغازه ى آقاى محمودى را لاك و مهر ميكنند و آقاى محمودى را دستبند ميزنند و به زندان مى برند .
آقاى محمودى حالا چند روزى است كه توى زندان آب خنك مى خورد ، بدهى اش از دويست و چهل دلار ،به هيجده هزار و سيصد و نوزده دلار و چهل و چهار سنت رسيده است . دوستان و اقوام آقاى محمودى زمين و زمان را بهم زده اند تا بلكه پولى فراهم كنند و آقاى محمودى را از زندان نجات بدهند ، اما هنوز كارى از پيش نبرده اند .
آقاى محمودى همچنان در زندان است و بايد خرج و مخارج دادگاه و خورد و خوراك زندانش را هم از جيب مبارك بدهد ...!!!

...............

4-- آقاى انتظارى در يك شركت بيمه كار ميكند . آدم بسيار خوبى است . بى سر و صدا و آرام كارش را ميكند و پى زندگى اش ميرود . اما اين روزها ، اگر به آقاى انتظارى كارد بزنى خونش در نمى آيد ! طفلكى بد جورى توى هچل افتاده است .
آقاى انتظارى ، سه چهار تا فرزند دارد ، همگى شان ماشاالله بزرگ شده اند ، اما پسر بزرگ آقاى انتظارى آنچنان مصيبتى براى خودش و براى پدرش درست كرده است كه آدم دلش به حال هر دو تا شان ميسوزد .

پسر بزرگ آقاى انتظارى از روزى كه پايش را به امريكا گذاشته است به هيچ صراطى مستقيم نبوده است ، هر شب مست و خراب به خانه ميآمده است و هر روز گرفتارى تازه اى براى خانواده اش بوجود ميآورده است .
چند وقت پيش ، پسر بزرگ آقاى انتظارى ، مست و ملنگ ، نشست پشت فرمان اتومبيل و به چنگ پليس افتاد ، كارش به دادگاه و زندان و جريمه و يك سال محروميت از رانندگى كشيد ، بيچاره آقاى انتظارى چه جانى كند تا توانست جريمه ى سنگينى بپردازد و پسرش را از زندان بيرون بياورد .
چندى بعد ، پسر بزرگ آقاى انتظارى ، يكبار ديگر ، مست و خراب ، پشت فرمان نشست و دوباره گير پليس افتاد . اين بار كارش به دادگاه زندان طولانى كشيد و گواهينامه ى رانندگى اش را از دست داد .
پسر بزرگ آقاى انتظارى ديگر حق رانندگى در امريكا را نداشت ، اما هنوز دو سه ماهى نگذشته بود كه يكبار ديگر مست و ملنگ پشت فرمان نشست و اين بار پير زن عابرى را زير گرفت و كشت . كارش دو باره به دادگاه و زندان كشيد اما اين بار دادگاه او را به جرم " قتل عمد " محكوم شناخت و دستور اخراج او از امريكا را صادر كرد .
چند روز بعد ، ماموران اداره ى مهاجرت ، به سراغ پسر بزرگ آقاى انتظارى رفتند و او را دست بسته و كت بسته به بازداشتگاه مهاجران غير قانونى در سن ديه گو بردند و پس از ابطال گرين كارتش ، او را به ايران پس فرستادند .
بيچاره آقاى انتظارى ، حالا مثل مرغ بال و پر شكسته را ميماند ...

...................

5-- جيمز موريه انگليسى ، در باره ى ما ايرانيان مى نويسد كه " دروغ ، ناخوشى ملى ايشان است ، و سوگند خوردن پايه هاى اصلى اين دروغ ... "
وى مى افزايد " سوگند هاى ايشان را ببينيد ، آخر سخن راست كه نيازى به اينهمه سوگند ندارد : به جان تو ... به جان خودم ... به روح پدرم ... به ارواح مادرم ... به نان و نمكى كه با هم خوريم ... به موى سبيلت ... به امام رضا ... به موسى بن جعفر ... به دوازده امام .... به سلام و عليكى كه با هم داريم ... به مرگ فرزندانم ... بچه ام را همين حالا كفن كنم ... به قبله ى مرتضى على ... به روح پدر و مادرم ... و هر آنچه كه بر زبان شان بيايد سوگند مى خورند تا دروغ خود را به كرسى بنشانند ..."
و وقتى دروغ شان افشا ميشود ، باز قيافه ى حق بجانبى ميگيرند و ميگويند : بى خيالش داداش !! حرفى بود زديم ديگر ..!! زياد به دل نگير ...
بيچاره فردوسى هزار سال پيش ، انگار وضع كنونى ما را پيش بينى كرده بود كه ميسرايد :
ز پيمان بگردند و از راستى
همه كار شان كژى و كاستى ...

خودمانيم ها ...ما ايرانى ها موجودات عجيب و غريبى هستيم ..!!
........

نوشته شده توسط گیله مرد در 10:42 PM

نظرات

I love your website.

Posted by: reality porn at July 25, 2004 3:10 AM

I love your website.

Posted by: reality porn at July 25, 2004 3:11 AM

I love your website.

Posted by: reality porn at July 25, 2004 3:11 AM

I love your website.

Posted by: reality porn at July 25, 2004 3:11 AM