Gile-mard | Hassan Rajab Nejad's online diary گيله‌مرد | يادداشت‌های حسن رجب‌نژاد

July 4, 2002

شعبان بى مخ ... و

شعبان بى مخ ... و غلامرضا پهلوى ..

س....ميانه تان با شاهپور غلامرضا چطور بود ؟
ج....واى ، واى ما چه بساطى داشتيم تو مملكت با ايشون !
س.... چه بساطى داشتيد ؟
ج.... خب ، ما ايشون رو به خاطر پستى كه داشت زياد ميديديم ديگه !
س.... بعد از انقلاب چطور ؟
ج..... نه والا ، من هيچ نديدم ، تا آدمو پيدا كنه يه چيزى ميخواد !
س..... بله ؟
ج..... باور كن خانوم ، بهتره كه آدم نبيندش !
س..... چرا ؟
ج.....نه . اصلا اونقد خسيسه ! اگه ميليارد ها داشته باشه هنوزم كمبود داره ! يه وقت رفتيم بريم يزد . كنار اون رمل ، دم اون ريگا ،< ريگ ها > ميگفتن اينجا مال شاهپور غلامرضاست ، جون شما ، يارو ميگفت ، گفتم بابا اينجا كه اصلا پرنده پر نميزنه . گفت : اومده شناى < شن هاى > اينجا رو ضبط كرده . شاهپور غلامرضا خانوم ، خيلى پول دوست بود ، راستى ميگم خيلى ، من هوچه چيزى توى عمرم نديدم ، اصلا ، ميومد تو باشگاه ، يارو يه ساعت ميل بازى ميكرد ، مثلا ممد ميل باز هى ميل بازى ميكرد ، اينم همينطور اونجا نشسته بود ، بعد .... ميگفت : يه دوغ آبعلى !
عجب بساطى داشتيم . اين خانوم ، انقد ... اصلا يه چيزى بود ، آدم روش نميشه حرف اونو بزنه . يه دفعه اومده بود كاپ هاى بچه ها رو بده ، موقعى كه اومد كاپ يكى از اونا رو بده اينجورى ميكنه : " محصلى ؟ " جواب ميده " بله " ميگه اين ورزش چيه ميكنى ؟ برو يه ورزش حسابى بكن ! " به قرآن . به مولا .يه روزم اومد يه پوست مار داديم بهش ، پونزه متر پوست مار بود ! از اين سر باشگاه تا اون سر باشگاه طولش بود ، سه متر پهناش بود ! هر چى از دستمون ميومد تهيه ميكرديم پيشكش ميداديم به ايشون .
س... واقعا هديه طلب ميكرد ؟
ج ..... به خدا ، به جون شما عين حقيقته ! يه وقت سليمان بهبودى يه تابلو واسه موزه باشگاه آورد كه راستى چيز آنتيك و اعلايى بود . آخه مردم براى شاه هديه ميفرستادن ، شاه از اونا بازديد ميكرد و دستور ميداد هر هديه اى رو براى موزه اى يا جايى كه مناسب بود بفرستن . يه دفعه اين تابلو رو كه يه زندانى مال قزل حصار سيزده سال آزگار زحمت كشيده بود سوزن دوزى كرده بود و عكس مولا على بود روى اسب و راستى يه چيز تكى بود ، توسط سليمان بهبودى فرستاد براى موزه ما . اعليحضرت گفته بودن" اين به درد موزه جعفرى ميخوره ، بدينش به اون " . اين تابلو تو موزه بود تا اينكه يه دفعه شاهپور غلامرضا اومد اونجا بازديد . تا چشش به تابلوئه افتاد هى گفت " عجب تابلوى جالبى ، عجب تابلوى جالبى ! " اونوقت پيشكارش گفت : " والاحضرت خوششون اومده ، هديه كنين به ايشون " هر چى گفتيم بابا اين پيشكشى اعليحضرت به موزه باشگاهه ، از دربار اومده ، نميشه كه از نو پس بفرستيم دربار ! خلاصه حريف نشديم و داديم خدمت ايشون . حالا شما مى پرسين طلب ميكرد ؟ هر موقع كه ميخواست بياد ، اول سرهنگ علمايى رييس دفترش ميومد ميگفت : " براى خودش كادو چى گرفتين ؟! " مام هفت هشت ده هزار تومن مايه ميذاشتيم . واقعا ميگم خانوم ، به قرآن . اول كه ميخواست بياد جوايز بچه ها رو بده ، ميگفت كه واسه خودم چى گذاشتين ؟ تازه وقتى ميومد ميگفت : " نميتونم هزارو و پونصد ششصد تا جايزه بدم " مام سى نفر نماينده اينا رو درست ميكرديم ميگفتيم " به اينا بده " حالا مقصود ، بچه هام نميدونستن ، ميگفتيم برادر شاه داره مياد ، اينا چى ميدونستن چه آدميه ؟ هيچى ... خوب بچه هام دوست داشتن از دست برادر شاه چيز بگيرن ديگه . اينم ميومد اونجا ، دو تا جايزه كه ميداد ، خانوم ، سيمى رو مى نشست ، خيلى ام پيزورى و وارفته بود ... خلاصه اين شاهپور غلامرضا ، پدرمو در آورد . به قرآن جون شما . من ورزشكارا رو مى بردم تو خونهش ، آخه باشگاه من تو كشتى هميشه اول بود ، تو بكس هم اول بود . ميبردم كه مدال و نشان اينا رو بده . ميگفت : " اينا رو ديگه نيارى اينجا ، فرش هام خراب ميشه " ميگم جون شما خانوم ، من اينو كه ميگم عين واقعيته ، نميخوام خودمو شيرين يا ترش بكنم ، ميگم به مولا على .

نقل از كتاب " شعبان جعفرى " نوشته خانم هما سرشار . صفحه 317

نوشته شده توسط گیله مرد در 10:14 PM

نظرات