Gile-mard | Hassan Rajab Nejad's online diary گيله‌مرد | يادداشت‌های حسن رجب‌نژاد

June 12, 2002

حسب حال ..... رفيق شاعرم

حسب حال .....

رفيق شاعرم ، آمده بود به ديدارم به محل كارم .نگاهى به ميوه هاى رنگ وارنگ وسبزى هاى جور واجور ، و مزرعه ى سر سبز چشم انداز جلوى فروشگاهم انداخت و قلم و كاغذى بدست گرفت و اين شعر را براى من سرود :

با خاطرات شكفته ى سالهاى رنگ رنگ
مردى كنار انبوه ميوه ها :
-- ميوه هاى زرد ، ميوه هاى سبز ، ميوه هاى سرخ رنگ --
جار ميزند
بر سر بازار نام و ننگ :
آى ... واژه هاى زرد
آًى ....واژه هاى سبز
آى ....واژه هاى سبز و سرخرنگ ...
اين شعر را رفيق شاعرم -- م . پيوند -- در نوامبر سال 1999 براى من گفته است و من اين شعر را داده ام خوشنويسى كرده اند و قاب گرفته اند و در گوشه اى از محل كارم نصب كرده ام .
اما يادم ميآيد كه سالها پيش ، يك رفيق ديگر شاعرم -- مسعود سپند -- شعر بالا بلندى برايم گفته بود كه متاسفانه فقط بيت اولش يادم مانده است .
آنوقت ها من سردبيرى روزنامه ى " خاوران " را بعهده داشتم ، و آنچنان در چنبر گرفتارى هاى آن گير كرده بودم كه نه شبم شب بود و نه روزم روز !!

يك روز ، يك دندان درد حسابى گرفتم ، اما هنوز روزنامه صفحه بندى نشده بود و به چاپخانه نرفته بود . من و دوستم طاهر ممتاز ، توى دفتر روزنامه ، سرمان گرم كارمان بود و آن دندان درد لعنتى هم دمار از روزگارم در آورده بود . مسعود سپند از راه رسيد و در پاسخ اين پرسش من كه : مسعود جان ، دكتر دندانسازى ، كسى ، آشنا ندارى كه برويم پيشش و شر اين دندان را بكنيم ؟ كاغذى و قلمى برداشت و يك شعر بالا بلند گفت كه فقط يك بيتش يادم مانده است و آن اين است :
اى همچو من ويلان و سرگردان حسن جان
دندان چه خواهى چون ندارى نان ؟ حسن جان ....
حالا كه صحبت از شعر و شاعرى شد ، بايد اعتراف كنم كه منهم در دوران جوانى ام ، خيلى زور زدم بلكه شاعر بشوم !! هى يك مشت پرت و پلا را بهم مى بافتم و خيال ميكردم دارم شعر ميگويم !
يك روز، براى دخترى كه با دو چرخه به مدرسه ميآمد و من توى خيالم دوستش ميداشتم ، ، اين بيت را سرودم :
خزان عشق رسيده است و ميرود بهار
ز بهر يار روم در پى اش دوچرخه سوار !!!

يك شعر گيلكى هم گفتم كه پر بدك نيست ! ترجمه و مرجمه هم نمى خواهد ، چون خيلى از واژه هايش فارسى است :
مى ديل ، درياى عشق و آرزويه
ا دريايه درون ، صد هاى و هويه
شب و روز و غروب و وقت و بيوقت
مى چوم هر جا تره در جستجويه!!
خوب شد شاعر نشديم ها !! و گر نه نان مان پاك آجر ميشد !

نوشته شده توسط گیله مرد در 11:17 PM

نظرات