« |Main| مظهر العجائب .......»

هفته پيش ؛ محمود آزاد تهرانی " م. آزاد " شاعر معاصر ايران روی در نقاب خاک کشيد
جنازه او که برای خاکسپاری به امامزاده طاهر کرج منتقل شده بود ساعتها روی زمين ماند چرا که فرمانداری کرج از دفن پيکر او جلوگيری ميکرده و ميگفته است تا دولت اجازه ندهد ما نميگذاريم او را در اينجا دفن کنند !!!
حالا دفن يک شاعر - آنهم شاعری که اهل سياست بازی و سياست پيشگی و سياست کاری نبوده و در هيچ دم و دستگاهی هم عضويت نداشته - چه ربطی به دولت دارد و چرا بايد دولت از جنازه يک آدم يک لاقبای شاعر هراس داشته باشد ؛ مقوله ای است که جوابش با حضرت کرام الکاتبين است .

من وقتيکه اين خبر را شنيدم به ياد آن شعر زيبای استاد شفيعی کد کنی افتادم که :

تو در نماز عشق چه خواندی ؟
که سال هاست بالای دار رفتی
و اين کرکسان پير
از مرده ات هنوز پرهيز ميکنند
خاکستر ترا
باد سحر گهان
هر جا که برد
مردی ز خاک روييد

اگر کتاب چهار مقاله عروضی را خوانده باشيد ؛ آنجا که از مرگ استاد طوس خواجه ابوالقاسم فردوسی سخن ميگويد ؛ چنين می نويسد :

.....جنازه فردوسی ؛ به دروازه رزان ؛ بيرون همی بردند . در آن حال مذکری ( واعظی ) بود در طبران ؛ تعصب کرد و گفت :
من رها نکنم تا جنازه او در گورستان مسلمانان برند ؛ که او رافضی بود !!و هر چند مردمان بگفتند با آن دانشمند در نگرفت .
درون دروازه باغی بود ملک فردوسی ؛ او را در آن باغ دفن کردند .

می بينيد که تاريخ دو باره تکرار شده است .

و چه خوش سروده است آن آواره يمگانی ؛ ناصر خسرو قباديانی که :
جز جفا با اهل دانش ؛ اين جهان را کار نيست
زانکه دانا را سوی نادان بسی مقدار نيست
زانکه دين را دام دارد بيشتر پرهيز کن
زانکه سوی او چو آمد صيد را زنهار نيست ......

در باره حافظ هم گفته اند که وقتی حافظ در گذشت از دفن جنازه او در گورستان مسلمانان جلوگيری کردند چرا که ميگفتند او ملحد است و به قيامت و معاد باور ندارد و در وصف شراب و معشوق شعر سروده است .
سر انجام با پا در ميانی ريش سپيدان ؛ از ديوان او فالی گرفتند و غزلی جنازه حافظ را نجات داد .
يک بيت آن غزل چنين است :
قدم دريغ مدار از جنازه حافظ
که گرچه غرق گناه است ميرود به بهشت ......