«چکه ....... |Main| مجانين .......»

يک آقای اهل عربستان سعودی که صد و شصت سال عمر کرده بودند و شايد جان سخت ترين انسان روی زمين بودند ؛ اينهفته دار فانی را وداع فرمودند و به همان جايی رفتند که عرب نی انداخت !

اين آقا ؛ پنجاه سال تمام ؛ کارشان اذان گويی در يکی از مسا جد عربستان بود و شب و نيمه شب خلايق را زابرا ميکردند تا از خواب خوش بر خيزند و شکر نعمت های نداشته را بجای بياورند ..

وقتی اين خبر را شنيدم ؛ ياد آن داستان سعدی در باب ششم گلستان افتادم که ميگويد :

" با طايفه دانشمندان ؛ در جامع دمشق بحثی همی کردم که جوانی در آمد و گفت :
- در اين ميان کسی هست که زبان پارسی بداند ؟؟
غالب اشارت به من کردند .
گفتمش : خير است !
گفت : پيری صد و پنجاه ساله ؛ در حالت نزع هست و به زبان عجم چيزی همی گويد و مفهوم ما نميگردد . اگر به کرم رنجه شوی ؛ مزد يابی . باشد که وصيتی همی کند .

چون به بالينش فراز آمدم ؛ اين ميگفت :
دمی چند گفتم بر آرم به کام
دريغا که بگرفت راه نفس
دريغا که بر خوان الوان عمر
دمی خورده بوديم !گفتند : بس !

معانی اين سخن را به عربی با شاميان همی گفتم ؛ و تعجب همی کردند از عمر دراز و تاسف او همچنان بر حيات دنيا .

گفتم : چگونه ای در اين حالت ؟
گفت : چه گويم ؟؟

نديده ای که چه سختی رسد به کسی
که از دهانش بدر ميکنند دندانی ؟
قياس کن که چه حالش بود در آن ساعت
که از وجود عزيزش بدر رود جانی ........