«محض خنده |Main| از ما به مهربانی ياد آريد ....»

* عادات و اخلاق ما ايرانی ها ؛ انگار در اين هزار سال گذشته هيچ تغييری نکرده است . يعنی اينکه همان هستيم که هزار سال پيش بوده ايم . شايد هم بهتر است بگويم همان هستيم که ده هزار سال پيش بوده ايم !!

داشتم بوستان سعدی را می خواندم ؛ ديدم که جناب سعدی ؛ هفتصد سال پيش ؛ از زمانه و مردم زمانه ناليده است . وقتيکه خوب در عمق گلايه های سعدی دقيق شدم متوجه شدم که که سعدی از همان درد هايی مينالد که امروز من و شما ميناليم !!

اجازه بفرماييد قسمت هايی از اين شعر را برايتان نقل کنم تا شما هم با من همعقيده بشويد که ما ايرانی ها ؛ دستکم ؛ در اين هزار سال گذشته ؛ هيچ تغييری در اخلاق و عادات و بنياد های فکری مان نداده ايم .

اگر در جهان از جهان رسته ای ست
در خلق بر خويشتن بسته ای ست
کس از دست جور زبان ها نرست
اگر خود نمای است و گر حق پرست ....
به کوشش ؛ توان دجله را پيش بست
نشايد زبان بد انديش بست ..............
مپندار اگر شير و گر روبه ای
کز اينان به مردی و حيلت رهی
اگر کنج خلوت گزيند کسی
که پروای صحبت ندارد بسی
مذمت کنندش که زرق است و ريو
ز مردم چنان ميگريزد که ديو
و گر خنده روی است و آميز گار
عفيفش ندانند و پرهيز گار
غنی را به غيبت بکاوند پوست
که فرعون اگر هست در عالم اوست
و گر بينوايی بگريد به سوز
نگون بخت خوانندش و تيره روز
و گر کامرانی در آيد ز پای
غنيمت شمارند و فضل خدای
که تا چند از اين جاه و گردنکشی ؟
خوشی را بود در قفا نا خوشی
و گر تنگدستی ؛ تنک مايه ای
سعادت بلندش کند پايه ای
بخايندش از کينه دندان به زهر
که دون پرور است اين فرومايه دهر !
چو بينند کاری به دستت در است
حريص ات شمارند و دنيا پرست
و گر دست همت بداری ز کار
گدا پيشه خوانندت و پخته خوار
اگر ناطقی ؛ طبل پر ياوه ای
و گر خامشی ؛ نقش گرماوه ای
تحمل کنان را نخوانند مرد
که بيچاره از بيم سر بر نکرد !
و گر در سرش هول مردانگی است
گريزند از او ؛ کاين چه ديوانگی ست ؟
تعنت کنندش گر اندک خوری است
که مالش مگر روزی ديگری است
و گر نغز و پاکيزه باشد خورش
شکم بنده خوانند و تن پرورش
و گر بی تکلف زيد مالدار
که زينت بر اهل تميز است عار
زبان در نهندش به ايذا ء چو تيغ
که بد بخت زر دارد از خود دريغ
و گر کاخ و ايوان منقش کند
تن خويش را کسوتی خوش کند
بجان آيد از طعنه بر وی زنان
که خود را بياراست همچون زنان
اگر پارسايی سياحت نکرد
سفر کردگانش نخوانند مرد !
که نارفته بيرون ز آغوش زن
کدامش هنر باشد و رای و فن ؟؟
جهانديده را هم بدرند پوست
که سر گشته بخت بر گشته اوست
گرش حظ و اقبال بودی و بهر
زمانه نراندی ز شهرش به شهر
عزب را نکوهش کند خرده بين
که ميلرزد از خفت و خيزش زمين !
و گر زن کند ؛ گويد از دست دل
به گردن در افتاد چون خر به گل !
نه از جور مردم رهد زشت روی
نه شاهد ز نا مردم زشت گوی
گرت بر کند خشم روزی ز جای
سراسيمه خوانندت و تيره رای
و گر برد باری کنی از کسی
بگويند غيرت ندارد بسی ...
سخی را به اندرز گويند بس
که فردا دو دستت بود پيش و پس
و گر قانع و خويشتن دار گشت
به تشنيع خلقی گرفتار گشت
که همچون پدر خواهد اين سفله مرد
که نعمت رها کرد و حسرت ببرد

که يارد به کنج سلامت نشست ؟؟
که پيغمبر از خبث ايشان نرست ....
رهايی نيابد کس از دست کس
گرفتار را ؛ چاره صبر است و بس !