« |Main| »

ميان ماه من تا ماه گردون ......

به يک دوست ايرانی – که ماشاء الله هزار ماشاء الله کيفش کوک است و چهار پنج تا بيزنس دارد و سالانه دستکم چهار صد پانصد هزار دلار کاسبی ميکند – گفتم : چطور است يک آگهی تبليغاتی به اين تلويزيون آپادانا بدهی تا همکاران ما ؛ طفلکی ها ؛ اينجوری مجبور نباشند شب و روز ؛ مثل مرغ سر کنده ؛ برای صنار سه شاهی جلز و ولز بزنند .
خنديد و گفت : در ماه چقدر بايد بسلفيم ؟؟
گفتم : چهار صد پانصد دلار در ماه بده تا هم مردم با کسب و کار تو بيشتر آشنا بشوند ؛ هم آنکه از اين نمد کلاهی که نه ؛ دستکم شبکلاهی حاصل تلويزيون آپادانا بشود .
سری جنباند و گفت : نه آقا !!خيلی گران است !
و من به ياد يکی از آگهی هايی افتادم که در سال 2002 در جريان بازی های سوپر باول ؛ توسط کارخانه پپسی کولا به تلويزيون های امريکايی داده شده بود .
اين آگهی ؛ که همه اش 9 ثانيه طول ميکشيد ؛ هشت ميليون و يکصد هزار دلار برای شرکت پپسی کولا آب خورده بود . ؛ يعنی به زبان ساده تر برای هر ثانيه ؛ نود هزار دلار خرج روی دست پپسی کولا گذاشته بود .

من وقتی پای صحبت دوستان ايرانی ام می نشينم ؛ می بينم که اغلب شان گله و شکايت دارند که : آقا ! اين تلويزيون های ايرانی هيچی ندارند که ارائه بدهند ؛ برنامه هايشان يا دريم دام درام است يا نا سزا گويی به اين و آن .

راستش ؛ خيلی از ايرانی ها ؛ اگر چه ديش خريده اند و آنرا پشت بام خانه شان نصب کرده اند ؛ اما ديگر تلويزيون های ايرانی را نگاه نمی کنند . حق هم دارند ؛ تلويزيون های ايرانی واقعا نه حرفی برای گفتن دارند ؛ نه برنامه ای ارائه ميدهند ؛ و نه اساسا به مسئوليت های خودشان واقف هستند .

اما ؛ اين يک روی سکه است ؛ ما يک مارکت محدود و يک بازار نه چندان گسترده در امريکا داريم که بايد تلويزيون های ايرانی توسط آنها تغذيه و پشتيبانی بشوند ؛ اما وقتی سی تا شبکه تلويزيونی فارسی زبان در امريکا وجود دارد ؛ ديگر اين مارکت نمی تواند آنطور که بايد و شايد آنها را تغذيه و پشتيبانی بکند .

روی ديگر سکه هم اين است که وقتی مديران تلويزيون ها ی فارسی زبان ؛ تمامی هم و غم شان اين است که چگونه بتوانند هزينه اداره تلويزيون هايشان را در بياورند ؛ ديگر نه مجالی است و نه امکانی که بتوان برنامه ای ساخت و چيز دندان گيری عرضه کرد .

حالا برای اينکه مقايسه ای کرده باشيم و بدانيم که ميان ماه من تا ماه گردون چقدر تفاوت هست بايد به اين نکته اشاره کنم که تلويزيون BBCدر سال 1999؛ برای ساختن يک فيلم مستند در باره چگونگی زندگی دايناسور ها ؛ 9 ميليون و نهصد هزار دلار خرج کرد ! يعنی بيش از 61 هزار دلار برای هر دقيقه !

همين سريال تلويزيونی ER را که شما در تلويزيون NBC نگاه ميکنيد ميدانيد چقدر خرجش شده است ؟؟
در سال 1998 کمپانی معروف WARNER BROTHERS که همين درام بيمارستانی را ميساخت قرار دادی با تلويزيون NBCبست که بر اساس آن سيزده ميليون و يکصد هزار دلار برای هر اپيزود يکساعته دريافت ميکرد

آنوقت ما آنچنان در چنبر گرفتاری های عجايب و غرايب افتاده ايم که گاهی تلفن مان را قطع ميکنند ؛ گاهی نمی توانيم پول آنتن را بدهيم ؛ گاهی اجاره استوديو مان به عقب می افتد و هزار و يک گرفتاری ديگر .....
اما می بينيد که ما با گرانجانی و پوست کلفتی و ريش گرو گذاشتن پيش يزيد و شمر و معاويه و ابوسفيان و عبدالله شر خرهای امريکايی ؛ همچنان به راه خودمان ادامه ميدهيم . حالا چرا ؟؟ راستش خودمان هم نميدانيم