«روس ها ..... و ايرانی ها ..... |Main| حالتون چطوره ...؟؟»

به دکترم ميگويم : دکتر جان ! اين زخم معده لعنتی مان دوباره عود کرده ! شب و روز مان سياه شده . از بسکه لا کردار درد ميکند شب ها نمی توانيم بخوابيم . روز ها هم آنقدر عصبانی هستيم که حوصله هيچ چيز و هيچ کس را نداريم .

دکتر ؛ معاينه مان ميکند و ميگويد : بايد بروی آزمايش . بعدش هم يک مشت قرص و دوا بمن ميدهد و ميگويد : اين يکی را صبحها قبل از صبحانه بخور . اين يکی را ظهر ها بعد از ناهار . اين يکی را هم شبها موقع خواب .

ميرويم آزمايش خون .دوا ها را هم همانطور که آقای دکتر فرموده است بموقع ميخوريم . اما اين درد لعنتی دست از سرمان بر نميدارد .

سه چهار روزی کجدار و مريز ميکنيم تا ببينيم نتيجه آزمايش ها چه ميشود ! دکترمان زنگ ميزند و ميگويد : نتيجه آزمايش ها منفی بوده !! يعنی اينکه چيزيت نيست !!دوا هايت را بخور تا ببينيم چه ميشود .

سه چهار روزی دواها را می خوريم ؛ اما اين درد لعنتی امان مان را بريده است .
دوباره ميرويم سراغ دکتر . ميگوييم : دکتر جان ! نکند سرطانی ؛ مرطانی ؛ چيزی ؛ داشته باشيم ! اين درد لعنتی دارد بابای مان را می سوزاند ها !! بالاخره بايد يک مرگ مان باشد که اين معده سگ مصب مان اينجوری دارد اذيت مان ميکند !!

دکتر ؛ دوباره معاينه مان ميکند. دوباره ميفرستد مان آزمايشگاه .

دو سه روز بعد ؛ دوباره زنگ ميزند و ميگويد : نتيجه آزمايش ها منفی بوده ! يعنی اينکه هيچ مرگ تان نيست !! اما اين درد لعنتی امان مان را بريده است .

دو باره پا ميشويم و ميرويم سراغ دکتر مان . دکتر معاينه مان ميکند و ميگويد : هيچ چيز مان نيست . اما اين درد لعنتی روزگارمان را سياه کرده است .

به دکتر ميگوييم : دکتر جان ! يعنی چه مرگ مان است ؟؟
سرش را ميخاراند و ميگويد : عرق ميخوری ؟؟
ميگوييم : نوچ !
ميگويد : سيگار ميکشی ؟؟
ميگوييم : سيگار ؟؟ ای..... چه عرض کنيم والله ؟؟ گاهگداری که حوصله مان سر ميرود ؛ يا هوا ابری ميشود ؛ دل مان ميگيرد و يکی دو تا پکی به سيگار ميزنيم !!

ميگويد : از امروز ؛ عرق خوری ممنوع ؛ سيگار ممنوع ؛ ترشی ممنوع ؛ برنج ممنوع !!
ميگوييم : دکتر جان !عرق و ترشی و سيگار و شيرينی را می توانيم يک کاری بکنيم ؛ اما مگر ميشود برنج نخوريم ؟؟ ما اگر روزی دستکم يک وعده برنج نخوريم تمامی اعضای بدن مان از کار می افتد .اصلا سکته ناقص ميفرماييم !!

دکتر ميگويد : عرق ممنوع ؛ ترشی ممنوع ؛ برنج ممنوع .....!!
ميگوييم : دکتر جان ! من از مزارع سبز شمال ميآيم
ز سر زمين برنج ؛ اين طلای تلخ و سپيد
که دانه دانه ی آن قطره قطره خون من است ....
اما اين دکتر لا کردار که زبان صاحب مرده مان را نمی فهمد . اصلا شعر حالی اش نيست !
ميگويد : عرق ممنوع ؛ سيگار ممنوع ؛ برنج ممنوع !!

ياد سی سال پيش می افتيم . سی سال پيش که ما در بوئنوس آيرس زندگی ميکرديم ؛ اين معده لعنتی مان خونريزی کرده بود و کار مان را به بيمارستان کشانده بود . هفده هيجده روزی توی بيمارستان خوابيده بوديم . نزديک بود چانه آخری را بيندازيم و غزل خدا حافظی را بخوانيم . آنجا هم دکتر مان ميگفت : سيگار ممنوع ؛ عرق ممنوع ؛ ترشی ممنوع ؛ برنج ممنوع . و غذای مان شده بود بيسکويت بی نمک که لاکردار ها بهش ميگفتند سين سال !!

حالا سی سال از آن قضايا گذشته است . در اين سی سال ؛ سی هزار جور بلا به سرمان آمده است . در اين سی سال آواره قاره ها و کشور ها بوده ايم . اما اين زخم معده لعنتی مان دست از سرمان بر نداشته و رفيق راه همه در بدری هايمان بوده است .

به دکتر مان ميگوييم : دکتر جان ! يعنی چه مرگ مان است ؟؟
ميگويد : ببين آقای گيله مرد ! ما همه جور آزمايش کرده ايم . هيچی نشان نداده است . معده تان عيب و ايرادی ندارد !!
بعد از من می پرسد : روزنامه ميخوانی ؟؟
ميگويم : يس !
ميگويد : خبر های ايران را دنبال ميکنی ؟؟
ميگويم : يس ! چه جور هم .
ميگويد : عرق خوری ممنوع ؛ ترشی ممنوع ؛ سيگار ممنوع ؛ خود خوری ممنوع ؛ روزنامه خوانی هم ممنوع !!!

ميخندم و ميگويم : دکتر جان ! راستی راستی عيب و علتی توی اين معده لا کردار مان نيست ؟؟؟
ميگويد : والله ؛ ما که همه جور آزمايشی کرده ايم . فقط مانده است شما را بفرستيم پيش دامپزشک .!!!!