«سفر به نيويورک و واشنگتن .... |Main| نامه ای به عاليجناب پوتين»

يکی از بستگان عيال مان در ايران فوت فرموده است .يعنی اينکه بقول قديمی ها غزل خدا حافظی را خوانده و ريق رحمت را سر کشيده است . آدم خوبی بود . من ميشناختمش . شاد و زنده دل و اهل صفا بود .
سال هايی که من در ايران بودم ؛ ميآمد خانه ما و شب ها با سه چهار نفر ديگر می نشستيم " حکم " بازی ميکرديم . آنوقت ها هفتاد و چند سالی داشت .دويست کيلويی هم وزنش بود ! اما سه چهار برابر ما غذا می خورد .چار ستون بدنش هم سالم سالم بود .

حالا ؛ پس از سالها ؛ در سن صد و پنج سالگی ؛ رخت از اين جهان کشيده است و به نا کجا آبادی پر کشيده است که هيچکس نميداند کجاست . بقول سعدی :
در اين اميد بسر شد دريغ عمر عزيز
که آنچه در دلم است از درم فراز آيد
اميد بسته بر آمد ولی چه فايده ؟ زانک
اميد نيست که عمر گذشته باز آيد .

حالا ؛ يکی دو تا از بچه هايش که در امريکا بوده اند رفته اند ايران تا کار کفن و دفنش را انجام بدهند . همه چيز هم تا امروز به خير و خوشی گذشته است . آن مرد صد و چند ساله را در خاک گذاشته اند و مشتی خاک هم رويش ريخته اند و خلاص !. بقول خيام :
زان پيش که بر سرت شبيخون آرند
فرمای که تا باده گلگون آرند .
تو زر نه ای ای غافل نادان که ترا
در خاک نهند و باز بيرون آرند .

و اما مسئله ای را که من حالا می خواهم اينجا مطرح کنم مسئله دردناک ديگری است . درد ناک از اين بابت که عمق بلاهت و حماقت و خاک بر سری ما ايرانی ها را نشان ميدهد .

اين آقا ؛ صد و پنج سال عمر کرده است و تا آنجايی که من ميدانم اهل نماز و روزه و اينجور مسخره بازی های متداوله نبود. اما رويی گشاده و قلبی گشاده و دستی گشاده و سفره ای گشاده تر داشت . تا آنجايی که در امکانش بود ؛ به اين و آن کمک ميکرد و چشم براه پاداش های آنجهانی و حور و غلمان و نميدانم قصر بلورين بهشتی و چشمه شير و جوی عسل و ترهاتی از اين قماش نبود

اما ..... اما درد اينجاست که دختر همين آقا ؛ که سالهاست در امريکا زندگی ميکند و از هيچ لهو و لعبی هم فرو گزار نميکند ؛ رفته است ايران و رفته است " امامزاده شازده حسين شيراز " و می خواهد سه چهار هزار دلار به ملايی ؛ روضه خوانی ؛ آخوندی ؛ کسی بدهد تا برای بابای خدا بيامرزش " نماز " بخرد !!!

متوجه هستيد چه عرض ميکنم ؟؟ آن بنده خدای صد و چند ساله ؛ در تمامی عمرش نه نمازی خوانده بود و نه به چنين اباطيلی باور داشت .حالا بعد از مرگش ؛ دخترش از امريکا پا شده است رفته است ايران و ميخواهد نماز های قضا شده پدرش را از آخوندی بخرد تا يکوقت نکند آن خدا بيامرز ؛ بخاطر نماز هايی که نخوانده است ؛ از روی پل صراط به قعر جهنم سرنگون بشود !!!!!

حالا شما باز هم بپرسيد چرا يک روضه خوان دو تومانی ؛ ولی فقيه و اعليحضرت همايونی و امام امت و فرمانده کل قوا ؛ و يک کرمک حقير هم ؛ رييس جمهور ميهن ماست !!

حالا برای اينکه شما هم مثل من زخم معده تان عود نکند ؛ لطيفه ای را برای تان نقل می کنم تا کمی به بيچارگی و فلاکت ما ايرانی ها بخنديد . همان خنده ای که من بهش ميگويم درد خنده .

ميگويند : يک آقايی ؛ بهنگام مرگ به فرزندانش وصيت کرده بود که :
ای نور چشمان من ! حالا که من رخت سفر به آنجهان می بندم ؛ پس از مرگم بابت نماز های قضا شده ام پولی به کسی ندهيد چرا که من هميشه نماز هايم را بموقع خوانده ام و هيچوقت نماز هايم قضا نشده است .اما اگر توانستيد هزاران " وضو " برای من بخريد !!!