«Job in AMERICA |Main| متکای حضرت ....!!!»

عيال مان ؛ اسم مان را گذاشته است حاج آقا بوش ! ! آن قديم نديم ها ؛ هر وقت از دست مان عصبانی ميشد صدا مان ميکرد حاج آقا ! اما تازگی ها اسم مان شده است حاج آقا بوش !
هر چه هوار ميکشيم که آخر خانم جان ؛ چی چی مان شبيه آقای بوش است که اسم مان را حاج آقا بوش گذاشته ای به گوش مبارک شان نميرود که نميرود .

آن قديم نديم ها ؛ که هنوز آقای بوش و شرکا ؛ امريکا را اينجوری به گند نکشيده بودند ؛ ما بينی و بين الله ؛ روز گار خوشی داشتيم . يعنی اگر چه شبانه روز مثل خر عصاری دور خودمان می چرخيديم ؛ اما وضع مالی مان روبراه بود . کلی کيا و بيا داشتيم و برای خودمان کدخدای دهی بوديم

آنوقت ها ؛ عيال مان ؛ لابد به خيال اينکه ما نوه اتول خان رشتی هستيم ؛ ميرفت توی فروشگاهها و هر چه دلش ميخواست آت و آشغال ميخريد و ميآورد خانه انبار ميکرد .از کفش و کلاه و لباس بگير تا النگو و گوشواره و نميدانيم هزار تا زلم زيمبوی ديگر . هر وقت هم که می خواستيم به مهمانی ای جايی برويم ما به شوخی به عيال مان ميگفتيم طلا فروشی سيار !! تا اينکه خوشی زير دل خلايق ينگه دنيايی را زد و رفتند به آقای بوش و شرکا رای دادند و ظرف کمتر از پنج سال نه تنها خودشان بلکه ما را هم به چنان پيسی عجيبی گرفتار کردند که حالا حالا ها بايد هی دست به عصا راه برويم مبادا گربه شاخ مان بزند .

عيال مان بما ميگويد حاج آقا !! منظور شان هم اين است که لابد ما هم به سبک و سياق حاج آقا های ايرانی ؛ ناخن خشکی ميفرماييم و نميگذاريم ايشان بروند مثل گذشته هی بخرند و بياورند و انبار بکنند .

ما ميگوييم : عيال جان ! حاج آقا گفتن تان روی چشم ما ن ؛ اما يکوقت نکند ما را با آن حاج آقا هايی که هم آش معاويه را می خورند و هم نماز علی را ميخوانند و حالا وزير و وکيل و امام و استاندار و دالاندار شده اند قاطی بفرماييد ! آنها ماشاءالله هزار ماشاءالله خون خلق ميل ميفرمايند ما خون تاک ! تفاوت مان با آنها مثقالی هفتاد صنار است ها !!

عيال مان اخم و تخمی ميفرمايند و ميگويند : حاج آقا بوش چطور است ؟؟
ميگوييم : حاج آقا چی چی ؟؟
ميفرمايند : حاج آقا بوش !!آخر جنابعالی هم مثل آقای بوش نه کور ميکنيد و نه شفا ميدهيد و کارتان هم فقط خرابکاری است و بس !!

ميگوييم : عيال جان ! حالا ميشود بيش از اينها نمک روی جراحت مان نريزيد و استخوان لای زخم هايمان نگذاريد ؟؟ مگر ما چه هيزم تری بشما فروخته ايم که داريد اينطوری ما را انگشت نمای خلق ميفرماييد ؟؟ بقول معروف : يوسف که به درم فروشی چه خری ؟؟
عيال مان پشت چشمی نازک ميفرمايند و لبخندی ميزنند و دوباره تکرار ميفرمايند حاج آقا بوش !!

حالا چرا ما حاج آقا بوش شده ايم اجازه بفرماييد داستانی را برای تان تعريف کنيم :
آقا ! ما از حساب و هندسه و فيزيک و شيمی و اينجور زهر مار ها اصلا سر در نمی آوريم . يک عمر رفته ايم شعر و ادبيات و فلسفه خوانده ايم و شده ايم خسر الدنيا و الآخره !. از کارهای فنی هم از بيخ عرب ايم .
گاهی اوقات ؛ توی خانه مان ؛ لوله آبی ؛ يخچالی ؛ ماشين آبميوه گيری ای ؛ چيزی ؛ خراب ميشود . ما که نميدانيم چه مرگ شان است .ميرويم يک عالمه آچار - از آچار پيچ گوشتی بگير تا آچار سه تفنگه و آچار فرانسه و آچار چپقی و آچار کلاغی و آچار هفت سر و آچار جغجغه ای - ميآوريم و پيچ و مهره های شان را با دقت و وسواس باز ميکنيم . کلی هم ملاحظه کاری ميفرماييم نکند بعدا نتوانيم وصله پينه شان بکنيم . خلاصه ؛ با دقت ؛ همه پيچ و مهره ها را باز می کنيم و آنها را روی يک پارچه سفيد می چينيم و بعد از اينکه نگاهی به دل و روده يخچال يا ماشين آبميوه گيری انداختيم ؛ يکی دو تا قل هو الله احد و الله الصمد می خوانيم و توی آنها فوت می کنيم و بعدش مثل بچه آدم ميآييم که پيچ و مهره ها را ببنديم ؛ يکی شان را می بنديم می بينيم که نميدانيم دومی اش را از کجا کنده ايم ! خلاصه اينکه سه چهار ساعت يکی توی سر خودمان ميزنيم و يکی هم توی سر پيچ و مهره های فلکزده ؛ و دست آخر می بينيم که هفت هشت تا پيچ و مهره اضافی روی دست مان مانده که نميدانيم بايد چه خاکی به سرمان بريزيم .
اين است که عيال مان اسم مان را گذاشته آقای خرابکار ! و چون ما خودمان به آقای بوش ميگوييم بولدوزر ؛ - يعنی ابزار خراب کردن - عيال مان هم اسم مان را گذاشته حاج آقا بوش ! يعنی آدميزادی که هم ناخن خشک است هم خرابکار !

حالا ما منتظريم ببينيم اين آقای اوباما چه دسته گلی به آب ميدهد تا اسم مان بشود حاج آقا اوباما !!